Rowerem nad Wisłę

W sobotę rano Tata wyprowadził z piwnicy trzy rowery, a Leo i Ali wyciągnęli kaski, bo bez kasków Tata nie rusza. Jadą bulwarami wzdłuż Wisły: Wawel na wzgórzu, pod nim pomnik smoka, który co kilka minut zieje ogniem, a dalej mosty, kaczki i łąka na piknik. Fredi jedzie w koszyku na kierownicy Taty i marudzi od pierwszego metra: że wiatr targa mu grzywkę, że dzwonek dzwoni za głośno i że koszyk pachnie jabłkami. Mia została w domu, siedzi na parapecie i patrzy na drzwi, jakby to ona miała zdecydować, kiedy wrócą. Kuma siedzi na kierownicy obok licznika i podaje kilometry: cztery przy Wawelu, siedem przy łące, a ile zostało, trzeba policzyć samemu. Po drodze są bilety na rejs stateczkiem, gofry na bulwarach, lody za kieszonkowe i reszta, którą trzeba sprawdzić, zanim Tata schowa portfel. Nad rzeką Leo znajduje pień ogryziony jak ołówek, Ali liczy brązowe kaczki, a Fredi wybiera sobie na zaczepkę największego łabędzia i przegrywa. Na tablicy przy ścieżce są zasady, w telefonie Taty wiadomość od Mamy z przecinkami, a wieczorem opowiadanie z pikniku, w którym Fredi „wcale się nie bał”. Kumasz?