Fredi na wystawie psów

Na tablicy przy placu zabaw wisi ogłoszenie: osiedlowa wystawa psów, w sobotę o dziesiątej, kategorie dla dużych i małych. Leo i Ali zgłaszają Frediego w kategorii „najmniejszy pies z największą miną” i wypełniają kartę zgłoszenia: imię, rasa, wiek, właściciele. Przed wystawą trzeba Frediego wyczesać, zmierzyć miarką i zważyć, a on marudzi przy każdym z tych trzech punktów, a przy kokardzie najgłośniej. Na wystawie trzej sędziowie wpisują punkty do tabeli: pani Jola, pan Marek i Kuma, sędzia pomocniczy z gwizdkiem, która gwiżdże także wtedy, gdy nie trzeba. Trzeba zsumować punkty, znaleźć różnice i ustawić psy na podium, a na torze przeszkód zmierzyć długość toru krokami i czas stoperem. Fredi przebiega dwanaście metrów, staje przed tunelem i odmawia, bo tunel jest ciemny, a w środku na pewno jest mokro. Bruno bernardyn wchodzi do tunelu tylko głową, a Tosia jamnik przebiega go w siedemdziesiąt sekund. Mia obserwuje wszystko z gałęzi klonu nad placem i udaje, że jej to nie obchodzi. Wujek Tomek robi trzysta zdjęć, na każdym Fredi ma tę samą minę. Na koniec sędziowie wymyślają nową kategorię i Fredi wygrywa w niej bez konkurencji: najbardziej niezadowolony pies wystawy. Kumasz?