Polski, klasa 2: zadania na luzie

„Nóżka” piszemy przez ó, bo wymienia się na o: nóżka - noga. Kuma trzyma widelec w nóżce, bo w łapce trzyma łyżkę - na wypadek zupy z komarów.

Końcówkę -ówka piszemy przez ó: żarówka, stołówka, kartkówka. Kuma nie ma żarówki, wieczorem świeci jej robaczek świętojański, a płaci mu uśmiechem.

Wszystkie mówią, co ktoś robi - to czasowniki. Kuma najbardziej lubi czasownik „jeść”, zaraz po nim „skakać”, a potem „drzemać”.

Muchy to wiele much - rzeczownik w liczbie mnogiej. Zielone to przymiotnik, a mucha jest tylko jedna. Jedna mucha to dla Kumy przystawka, muchy to uczta.

Zdanie pytające kończy się pytajnikiem. Ślimon pyta o deszcz codziennie, bo w deszczu idzie mu się dwa razy szybciej, czyli nadal bardzo wolno.

Przy wyliczaniu przecinek stoi między wyrazami, a przed „i” go nie ma: sałatę, marchewkę i groszek. Bolek jest wegetarianinem, więc Kuma może spać spokojnie, i to na jego głowie.

Ż to ostatnia litera alfabetu, więc żaba stoi w słowniku na samym końcu. Kuma się nie obraża: mówi, że najlepsze zostawia się na koniec.

Ciepły i zimny to wyrazy przeciwstawne. Kuma lubi ciepły kamień i zimną wodę, więc leży na kamieniu z jedną nogą w stawie.

Krzyś powiedział, że guzik jest z jego płaszcza, i Fifi mu go oddała. Kuma ma teraz dwa guziki na czapce i mówi, że to jej zapasowe oczy.

Na końcu Krzyś dał Kumie dwa inne, jeszcze bardziej błyszczące guziki. Kret ma słaby wzrok, ale dobre serce - i wielką szufladę guzików.

Maluje ma końcówkę -uje, więc u, a ogród piszemy przez ó, bo ogród - ogrody. Kuma pomalowała ogród na zielono, żeby lepiej się w nim chować.

Jaka? Mokra - to przymiotnik, bo nazywa cechę. Żaba to rzeczownik, skacze to czasownik. Kuma jest mokra od rana do wieczora i uważa, że to jej najlepsza cecha.