Matematyka, klasa 5: zadania na luzie

Suma cyfr 7 + 3 + 8 = 18 dzieli się przez 9, więc 738 też. Kuma sprawdza dziewiątkę tak: dodaje cyfry, a jak jej się nie chce, dodaje jeszcze raz.

90 = 2 · 45 = 2 · 3 · 15 = 2 · 3 · 3 · 5 i dopiero teraz wszystkie czynniki są pierwsze. 9, 15 i 30 dają się jeszcze rozbić, a Kuma nie przestaje dzielić, dopóki da się kroić.

Mianowniki są takie same, więc dodajemy tylko liczniki: 2 + 3 = 5, a siódemka zostaje. Kuma nie dodaje mianowników, bo z dwóch siódemek nie robi się czternastka - tak jak z dwóch żab nie robi się bocian.

5,0 - 1,3 = 3,7: najpierw od 5 odejmujemy 1 i mamy 4, potem jeszcze 0,3 i zostaje 3,7. Kuma mówi, że odejmowanie dziesiętnych to jak odgryzanie kęsa z całej muchy: zostaje trochę mniej niż cała.

10 % to jedna dziesiąta: 30 : 10 = 3. Trzy zielone plecaki - Kuma twierdzi, że to jej fanklub.

Z długu 6 much spłacasz 4 i zostaje dług 2, czyli -2. Kuma zna to uczucie: prawie na zero, a jednak wciąż pod kreską.

180 - 90 - 30 = 60°. Kuma lubi ten trójkąt, bo to połówka trójkąta równobocznego - a połówki to jej specjalność.

(10 + 4) · 3 : 2 = 14 · 3 : 2 = 21 cm². Bez dzielenia przez 2 wyjdzie 42 - to pole dwóch trapezów sklejonych w równoległobok, a Kuma miała tylko jeden.

Mnożymy wszystkie trzy krawędzie: 2 · 3 · 8 = 48 cm³. Kuma pakuje w takie pudełko 48 kostek cukru i pilnuje, żeby Bolek nie dosłodził sobie sałaty.

Droga to prędkość razy czas: 12 · 3 = 36 km. Kuma na hulajnodze ma wiatr we włosach, których nie ma, więc wiatr w czapce.

6 + 9 + 12 = 27, a 27 : 3 = 9. Kuma: średnia to liczba, która siada dokładnie pośrodku stada, żeby nikt nie był smutny.

Jeśli po odjęciu 4 zostało 12, to na początku było 12 + 4 = 16. Kuma miała 16 much, 4 dała Fifi, Fifi ich nie zjadła i oddała - i Kuma znów ma 16.